W POLSKIM ŻYCIU POLITYCZNYM

W istocie w polskim życiu politycznym i umysłowym upadek Napoleona i przejście całej ówczesnej elity na stronę Aleksan­dra miało charakter katastrofy oraz próby wydobycia się z niej. Podobnie katastrofalny stał się następujący ciąg wydarzeń: wywołanie powstania przez „stu sześćdziesięciu dzieciuchów”, przystąpienie doń również „ojców familii” — i wszystkie kon­sekwencje tego faktu. „Ci sami ludzie, którzy dzięki swej dzia­łalności w latach 1807—1814 weszli do historii walk o nie­podległość jako symbol nieustraszonego męstwa, impetu i nie znającej przeszkód brawury — w roku 1831 zaciążyć mieli nad losami wojny jako jeden z elementów «powstańczego niedo- czynu».” Walił się w gruzy świat Napoleona, nastawało Święte Przy­mierze, trzeba było pogodzić się z manierami i polityką brata cesarskiego — rodem z zupełnie innego obyczaju. Kształtował się nowy typ patriotyzmu. Czyż zatem nie miał racji Łubień­ski pisząc o’trudnościach wyboru roli, jaką się ma odegrać? Główni protagoniści epoki Królestwa Kongresowego musieli jednak zagrać nowe role, teatralizowanie rzeczywistości słu­żyło jej opanowaniu, pomagało w utożsamieniu się z rolą, w przejściu do nowej realności. Teatralizacja była w istocie żywiołową odpowiedzią na katastrofę, przede wszystkim kata- j strofę psychologiczną, umożliwiała po prostu przeżycie, przetrwanie.

Witaj na moim portalu o hobby, jeśli jesteś zainteresowany tematyką związaną ze sposobami na aktywne spędzanie wolnego czasu to zapraszam do czytania i regularnego odwiedzania mojego bloga! Zapraszam do czytania!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)